Είναι παναθηναϊκά ρεαλιστικό και αποδεκτό να συμβιβάζονται οι Πράσινοι με τη μετριότητα, τις φτωχές προοπτικές και την σπορά ταλέντων που θα έρθουν άλλοι να θερίσουν; Ας μη συνηθίσουμε τη μετριότητα.
Και να μην αγαπήσουμε την παναθηναϊκή μετριότητα προσθέτω. Μη συζητάμε συνεχώς για τις «πράσινες ελπίδες». Μην ασχολούμαστε με τις «συμπαθητικές εμφανίσεις» και το «ρεαλισμό».
Ρεαλισμός κύριοι, μια που συχνά πυκνά αναφέρεστε σε αυτόν σε συνεντεύξεις τύπου, είναι ο Παναθηναϊκός να έχει μια ισχυρή διοίκηση αντάξια της ιστορίας του.
Ρεαλισμός είναι ο Παναθηναϊκός τέτοια εποχή να ετοιμάζεται για μια σεζόν με ελληνικές κι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις και οι φίλαθλοι να «στοχεύουν» στα ταξίδια, που θα δημιουργήσουν πράσινες αναμνήσεις και νέες γενιές Παναθηναϊκών.
Ρεαλισμός είναι να θεωρούμε δεδομένο, ότι ο Παναθηναϊκός πάει για πρωτάθλημα και κύπελο την επόμενη χρονιά κι αν το χάσει, αυτό να συμβεί επειδή και οι άλλοι έχουν δικαίωμα στους τίτλους, οι μεγάλοι ανταγωνιστές.
Ρεαλισμός είναι τέτοια εποχή ο Παναθηναϊκός να ενδιαφέρεται για μεταγραφές ουσίας από το εξωτερικό και για Έλληνες που διακρίθηκαν, για να τους «παντρέψει» με τα δικά του παιδιά των Ακαδημιών.
Ρεαλισμός είναι τέτοια εποχή να κυκλοφορούν τα εισιτήρια διαρκείας του Παναθηναϊκού και να υπάρχουν ουρές για την αγορά τους κι όχι να τα βγάζει η διοίκηση στο πανέρι του «ελεήστε τον συνάνθρωπο».
Ρεαλισμός δεν είναι να ζηλεύεις τον Ατρόμητο, να θαυμάζεις τον Άρη και να βλέπεις με τα κιάλια τον ΠΑΟΚ μπροστά στις καλοκαιρινές τους κινήσεις και τις χειμωνιάτικες προοπτικές.
Ρεαλισμός δεν είναι να διαβάζεις «καινούργια» δημοσιεύματα σε sites που αφορούν όμως ιστορικές επιτυχίες εποχών Καραγκούνη, Βαζέχα, Σαραβάκου κι εσχάτως Γουέμπλεϊ. Νισάφι πια με τα «Σαν Σήμερα», ας ασχοληθούμε λίγο και με το σήμερα.
Το Σήμερα παραμένει μέτριο. Γιατί ο Παναθηναϊκός δεν είναι ελκυστικός σε κανέναν επενδυτή; Είναι μικρό το μέγεθός του; Φταίει η μη ελκυστικότητα του ελληνικού πρωταθλήματος; Μήπως στην πραγματικότητα η πιάτσα ξέρει ότι ο Παναθηναϊκός δεν πωλείται; Αν δεν πωλείται, που οφείλεται αυτό και τελικά σε ποιον ανήκει; Αν εμφανιζόταν ο Χ επενδυτής, ξέρουμε ακριβώς ποιο είναι το ακριβές χρέος του Παναθηναϊκού και προς ποιους; Ξέρουμε ακριβώς σε ποιον ανήκουν οι μετοχές του Παναθηναϊκού;
Όχι σε ποιου το όνομα φαίνονται αλλά σε ποιον ανήκουν.
Μιλούσα τις προάλλες με έναν άνθρωπο του ποδοσφαίρου που δεν εργάζεται στον Παναθηναϊκό και δεν προέρχεται από τον παναθηναϊκό οπαδικό χώρο. «Ο Παναθηναϊκός είναι πολύ μεγάλο club» μου είπε. «Ναι μωρέ το ξέρω αλλά..» απάντησα εγώ. Με διέκοψε κατηγορηματικά και χαμογελώντας, «όχι Χρήστο δεν καταλαβαίνεις, ο Παναθηναϊκός είναι πολύ μεγάλο club, δεν φαντάζεσαι πόσο μεγάλο. Είναι ένα τεράστιο μέγεθος για το ελληνικό ποδόσφαιρο».
Μερικές φορές ετεροκαθορίζεσαι. Όταν έχεις ξεχάσει το μέγεθός σου, μπορεί να έρχεται ο αντίπαλος, αυτός που δεν είναι πορωμένος βέβαια και να σου δείχνει το αληθινό σου μέγεθος, αυτό που πολλές φορές οι «εντός των τειχών» σου αποκρύπτουν. Μερικές φορές το κάνουν, γιατί αν μικρύνουν με τον τρόπο τους τον Παναθηναϊκό, τότε και μόνο τότε θα έχουν θέση σε αυτόν.
Οπωσδήποτε πάντως ελπίζω ότι και ως φίλαθλοι της συγκεκριμένης ομάδας και ως πολίτες δε θα φάμε άλλο σανό από καμιά κυβέρνηση, κανέναν υποψήφιο και κανέναν δήμαρχο περί αναπλάσεων, εγκαταστάσεων, γηπέδων και έδρας. Πράξτε πρώτα και μετά συζητάμε.
Να μη συνηθίσουμε πάντως, να μην αγαπήσουμε και να μη συμβιβαστούμε άλλο με τη μετριότητα και τους μέτριους. Γιατί τότε θα έχουμε καταφέρει το αδιανόητο. Να μικρύνουμε το τεράστιο μέγεθός μας χαμογελώντας και χειροκροτώντας.
ΠΗΓΗ: GAZZETTA
