Τα πλούσια στοιχεία του πρώτου γύρου, στα τέλη Δεκεμβρίου, είχαν πει τη μισή αλήθεια για την εικόνα των ομάδων στην EuroLeague. Την άλλη μισή την αναζητήσαμε μέσα από τον επανέλεγχο και την επικαιροποίηση των δεδομένων που μάς παρέχει μέσα από τη βάση της η Instat Scout.
Η οριστική αποβολή των τριών ρωσικών ομάδων, απόρροια της εισβολής στην Ουκρανία και των έντονων αντιδράσεων που γεννήθηκαν από τα υπόλοιπα μέλη, επέδρασε αναπόφευκτα στην τροπή και στην έκβαση των πραγμάτων. Η ΤΣΣΚΑ, η Ζενίτ και η Ούνικς είχαν θέση στα σενάρια οκτάδας και δεν είναι ψέμα ότι ο “εξοστρακισμός” τους από τη διοργάνωση βόλεψε κάμποσους εκ των ανταγωνιστών της.
Άλλες ομάδες, βέβαια, είχαν ήδη ξεχωρίσει και όχι μόνο βαθμολογικά. Διότι η αποτίμηση της κανονικής περιόδου, που ολοκληρώθηκε με καθυστέρηση έξι ημερών, δεν αφορά τις νίκες, τα ποσοστά στα σουτ, ριμπάουντ και ασίστ. Συμβατικούς αριθμούς που εντοπίζονται γρήγορα και εύκολα.
Η ανάλυση έχει να κάνει με τον τρόπο που δούλευαν οι ομάδες στη διάρκεια της σεζόν. Με ποιον τρόπο απειλούσαν, πώς έβρισκαν σκορ, πόσο αποτελεσματικές ήταν στην άμυνα, ποιοι ήταν οι παίκτες τους που διακρίθηκαν και σε ποιες κατηγορίες ήταν περισσότερο αποδοτικοί στις δύο πλευρές του παρκέ.
Είχε τελικά λογική η καθολική πρωτιά της Μπαρτσελόνα; Πώς έφτασε ο Ολυμπιακός στο πλεονέκτημα έδρας κι ακολούθως στη δεύτερη θέση που τον έφερε αντιμέτωπο με την αλλαγμένη Μονακό και ο Παναθηναϊκός δεν ξέφυγε ποτέ από τις τελευταίες θέσεις. Γιατί έπεσε τόσο πολύ η Ρεάλ και πώς προέκυψε το μεγάλο ζευγάρι μεταξύ της Αρμάνι και της Εφές;
Οι απαντήσεις έρχονται για να καλύψουν όλες τις ερωτήσεις. Εξαιρέθηκαν οι ρωσικές ομάδες και οι παίκτες τους, αλλά συνυπολογίστηκαν κανονικά τα στοιχεία που είχαν προκύψει από τους αγώνες που είχαν ήδη διεξαχθεί.
Ποια ομάδα έτρεxε και ποια όχι
Η βάση από την οποία ξεκινούν οι ομάδες είναι το τέμπο και οι κατοχές. Κάθε ομάδα έχει τη δική της φιλοσοφία. Υπάρχουν ομάδες – συνήθως αυτές που έχουν μπόλικο επιθετικό ταλέντο ή αυτές που έχουν αθλητικά προσόντα – που θέλουν το παιχνίδι να πηγαίνει σε πολλές κατοχές. Υπάρχουν κι αυτές – συνήθως αυτές που υστερούν σε ποιότητα και βάθος – που προτιμούν τις λίγες. Αυτό γίνεται σαφές όταν βλέπει κάποιος τις κατοχές ανά αγώνα των ομάδων της EuroLeague.
Με τον μέσο όρο να κυμαίνεται λίγο πάνω από τις 80 κατοχές, η Μονακό και η Μπαρτσελόνα ήταν οι ομάδες που οδηγούσαν στον αριθμό επιθέσεων, έστω και αν εκπροσωπούσαν διαφορετικό στιλ παιχνιδιού. Η μεν Μονακό επιδίωκε γενικά το υψηλό τέμπο (αν και στον δεύτερο γύρο κατέβασε ταχύτητα), η δε Μπαρτσελόνα στηριζόταν στις γρήγορα εκτελέσμενες επιθέσεις σετ παιχνιδιού.
Ρεάλ, Άλμπα και Εφές συμπλήρωσαν την πρώτη πεντάδα. Καθόλου τυχαία, με εξαίρεση την πρωταθλήτρια Ευρώπης, οι πρώτες τέσσερις ομάδες ανήκαν στην πρώτη πεντάδα στο σύνολο των επιθετικών ριμπάουντ την φετινή σεζόν.
Ο Ολυμπιακός κινήθηκε λίγο πάνω από τον μέσο όρο της διοργάνωσης και ο Παναθηναϊκός λίγο κάτω. Στις δύο τελευταίες θέσεις βρέθηκαν δύο ομάδες που είχαν ως πρώτο στόχο να “καταστρέψουν” το παιχνίδι των αντιπάλων λόγω έλλειψης ποιότητας (Ερυθρός Αστέρας και Μπάγερν), ενώ τρίτη από το τέλος ήταν η Αρμάνι του Μεσίνα. Η εξήγηση έρχεται παρακάτω.
Οι καλύτερες και οι χειρότερες σε άμυνα και επίθεση
Οι κατοχές είναι μία καλή αρχή. Στο τέλος της ημέρας αυτό που καθορίζει το πόσο καλή είναι μία ομάδα είναι η αποτελεσματικότητά της στα δύο σκέλη του παιχνιδιού.
Καλό το γρήγορο ή αργό τέμπο. Γενικώς, καλή η θεωρία. Το θέμα είναι τι γίνεται στην πράξη, εκεί που ξεχωρίζουν οι καλές από τις μέτριες και τις κακές ομάδες.
Η EuroLeague είναι εξαιρετικά ανταγωνιστική και σχεδόν σε κάθε παιχνίδι της όλα είναι πιθανά. Όταν όμως γίνεται το ταμείο υπάρχουν οι ομάδες που ξεχώρισαν και αυτές που έμειναν πιο πίσω.
πηγη:sport24
